حضانت فرزند بعد از هفت سالگی یکی از پرتکرارترین و حساسترین موضوعات در دعاوی خانواده است که بسیاری از والدین درباره آن دچار ابهام میشوند.
طبق قانون مدنی ایران، حضانت کودک تا سن ۷ سالگی با مادر است و پس از آن، اصل بر حضانت پدر قرار میگیرد؛ اما این قاعده مطلق و غیرقابل تغییر نیست و دادگاه همواره «مصلحت طفل» را در اولویت قرار میدهد.
بعد از هفت سالگی، اگرچه قانون بهصورت پیشفرض حضانت را به پدر میسپارد، اما در صورت وجود شرایط خاص، دادگاه میتواند حضانت را به مادر یا حتی شخص ثالث واگذار کند.
مواردی مانند عدم صلاحیت اخلاقی یا رفتاری پدر، اعتیاد، سوءرفتار، بیماریهای روانی، عدم توانایی در نگهداری مناسب از کودک یا ایجاد فضای ناامن برای فرزند از جمله دلایلی هستند که میتوانند باعث تغییر تصمیم دادگاه شوند.
نکته مهم این است که با افزایش سن کودک، نظر و خواست او نیز برای قاضی اهمیت پیدا میکند؛ بهویژه زمانی که کودک به سنی برسد که قدرت تشخیص داشته باشد. هرچند تصمیم نهایی با دادگاه است، اما تمایل فرزند میتواند در رأی قاضی اثرگذار باشد.
همچنین باید توجه داشت که حضانت به معنای قطع ارتباط با والد دیگر نیست. حتی اگر حضانت بعد از هفت سالگی با یکی از والدین باشد، حق ملاقات برای طرف مقابل محفوظ است و نمیتوان بدون حکم قانونی مانع دیدار فرزند شد.
در نهایت، هر پرونده حضانت شرایط خاص خود را دارد و تصمیم دادگاه بر اساس مستندات، شواهد و تشخیص مصلحت کودک صادر میشود. آگاهی از قوانین و حقوق قانونی در این زمینه میتواند از بروز اختلافات شدیدتر جلوگیری کند و مسیر درستتری را برای آینده فرزند رقم بزند.
